death in the mind of an untamed god

I am amidst in the crowd of blank faces

I was blunt, I was numb, I was dead

my nerves were frozen in the cold

I was drench in blood

There is blood

tears drop as blood

my eyes are widely opened

they were blind

blind the as night sky

the heaven is blind

it was soaked in the ink of death

as dark as the shadows of emptiness

I fought back against monsters of the past

It haunts me it never stopped

I ran

I hide

but there was no safe place

I cried for help but there was no one

I cannot save my self

because I was god

I don’t listen to anyone

I am the supreme

I cant cry for help

I cried and didn’t stop

on the top of my lungs I shout

I was shouting but there was no sound

I cant move

Death is like a thief

He comes to devastate

I cannot escape

I wonder is death strong than god

Then I was frozen

It was cold

It was hell

Hellish coldness

It summoned the wind of hope

Then my body was

Pinned in the ground

I was then in chains

Crying

Then I was blind

I was in space

Immeasurable nothingness

It was dark

And there was blood

Tears drop as blood

in the palms of an innocent angel

staring at the lying body of a god

and then there was nothing but death

NASAAN NA NGA BA SI JAMES?

Minsan kong tinanong ang sarili ko

sa haba-haba na rin ng nilakbay ko nasaan na kaya ako?

Madadamidami na rin akong napuntahan,
nilapitan at niyakap pero nasaan na nga ba ako?

Paggising ko bakante na pala ang munting sulok ng buhay ko.

Bakante? Bakit kaya?
Hinanap ko ang kasagutan sa ilalim ng kama,
pero wala pala akong kama.

Hinanap ko siya sa cabinet
pero wala pala akong kabinet.

hinanap ko siya sa kwarto...

ngunit..

maging kwarto ay wala ako.

wala na pala akong kahit ano.

Ang natira na lamang sa akin ay isang munting pagmamahal
na nakalimutan ko na sa mahabang panahon.

Ang pagmamahal sa mga taong
minsan dumating sa buhay ko at
minsan din magpapaalam...

Na minsan din ay babalik muli.

siguro...

Muli kong lalandasin ang buhay
na minsan ay hindi ko maintindihan
kung bakit ganoon ang pagkakagawa...

Pero sa lahat ng iyon...
Isang lang ang namumukod tanging natutunan ko.

Ang kaligayahan ay mula sa iyo,
pinipili mo at ikaw rin ang magpapasaya sa sarili mo.

Maglalakabay muli ako, maglalakad, tatakbo, at lilipad.

At matapos na ang lahat ay matatagpuan ko na ang hinahanap kong ligaya...
Sana....

ANO NGA BA/

Sa tuwing gigising ako lagi akong nakatanaw sa kawalan.

Ngayon muli kong tinatanong ang sarili ko?

Ano nga ba ang dahilan kung bakit ako napunta sa ganitong sitwasyon..

Malimit kong pagisipan ang pagkakadisenyo at plano ng buhay ko

Ngunit parang sa tinagal tagal ng aking pagiisip ay wala pa rin akong matagpuan...

Muli akong nagtatanong ano nga ba?

Di ko rin naman iisa-isahin pa ang aking mga katanungan D

Dahil wala rin naman kayang makasagot ng mga ito sa ngayon.

Siguro kikimkimin ko na lamang mna ito.

At patuloy na magtatanong sa sarili ko....

ANO NGA BA?!