Minsan kong tinanong ang sarili ko
sa haba-haba na rin ng nilakbay ko nasaan na kaya ako?
Madadamidami na rin akong napuntahan,
nilapitan at niyakap pero nasaan na nga ba ako?
nilapitan at niyakap pero nasaan na nga ba ako?
Paggising ko bakante na pala ang munting sulok ng buhay ko.
Bakante? Bakit kaya?
Hinanap ko ang kasagutan sa ilalim ng kama,
pero wala pala akong kama.
Hinanap ko ang kasagutan sa ilalim ng kama,
pero wala pala akong kama.
Hinanap ko siya sa cabinet
pero wala pala akong kabinet.
pero wala pala akong kabinet.
hinanap ko siya sa kwarto...
ngunit..
maging kwarto ay wala ako.
wala na pala akong kahit ano.
Ang natira na lamang sa akin ay isang munting pagmamahal
na nakalimutan ko na sa mahabang panahon.
na nakalimutan ko na sa mahabang panahon.
Ang pagmamahal sa mga taong
minsan dumating sa buhay ko at
minsan din magpapaalam...
minsan dumating sa buhay ko at
minsan din magpapaalam...
Na minsan din ay babalik muli.
siguro...
Muli kong lalandasin ang buhay
na minsan ay hindi ko maintindihan
kung bakit ganoon ang pagkakagawa...
na minsan ay hindi ko maintindihan
kung bakit ganoon ang pagkakagawa...
Pero sa lahat ng iyon...
Isang lang ang namumukod tanging natutunan ko.
Isang lang ang namumukod tanging natutunan ko.
Ang kaligayahan ay mula sa iyo,
pinipili mo at ikaw rin ang magpapasaya sa sarili mo.
pinipili mo at ikaw rin ang magpapasaya sa sarili mo.
Maglalakabay muli ako, maglalakad, tatakbo, at lilipad.
At matapos na ang lahat ay matatagpuan ko na ang hinahanap kong ligaya...
Sana....
At matapos na ang lahat ay matatagpuan ko na ang hinahanap kong ligaya...
Sana....
No comments:
Post a Comment